سیاست کنترل مقداری رشد ترازنامه شبکه بانکی به عنوان یک سیاست پولی از سال 1399 تا 1403 توسط کمیته نقدینگی بانک مرکزی با هدف مهار تورم از طریق کنترل رشد نقدینگی به‌عنوان عامل مؤثر بر افزایش سطح عمومی قیمت‌ها دنبال گردیده است. کنترل ترازنامه در ایران علاوه بر هدف مذکور، اهدافی مانند نظارت بانکی و هدایت اعتبار را نیز در دل خود داشته است. مطالعه حاضر با اجرای مدل تصحیح خطای برداری (VECM) به دنبال یافتن اثرات این سیاست بر روی تورم و تولید حقیقی است لذا داده‌های سال‌های 1369 تا 1402 را به‌صورت فصلی بررسی و متغیر M2 را به‌عنوان نقدینگی درنظر گرفت که نماینده‌ای از موفقیت سیاست کنترل مقداری رشد ترازنامه شبکه بانکی است. نتایج این پژوهش، رابطه‌ی معنادار در سطح 5 درصد بین رشد نقدینگی و تورم است که نشان می‌دهد در بلندمدت، کاهش رشد نقدینگی توسط این سیاست منجر به کاهش تورم خواهد شد اما رابطه‌ی معناداری بین رشد نقدینگی و تورم در کوتاه‌مدت توسط مدل مشاهده نشد. در بلندمدت کاهش رشد نقدینگی منجر به کاهش تقاضا در بازارهای مختلف شده و افزایش سطح عمومی قیمت‌ها را محدود می‌کند. همچنین رابطه‌ی منفی بین اجرای این سیاست و تولید حقیقی مشاهده شد که از کانال ایجاد تنگنای اعتباری برای تولید نشأت می‌گیرد. برون‌رانی‌هایی از سبد تسهیلات‌دهی از محل اجرای این سیاست اتفاق افتاده است که موجب افت ظرفیت تولید در بخش‌هایی از اقتصاد شده که رکود حاصل از کاهش تقاضا توسط کاهش رشد نقدینگی کاهش ظرفیت تولید را منجر شده است. از دیگر نتایج این مدل وجود رابطه‌ی معنادار بین نرخ ارز اسمی و تورم در کوتاه‌مدت است که طبق آن جهش‌های ارزی می‌تواند میانگین بلندمدت تورم کشور ایران را بالا ببرد.