fa بررسی تأثیر خلق نقدینگی بر ریسک سیستمیک در شبکه بانکی ایران (از منظر اندازه، ساختار تأمین مالی و ساختار سرمایه) امور مالی و اداره شرکت‌ها (G3) Corporate Finance and Governance (G3) مقاله نظری Theoretical Article خلق نقدینگی یکی از فعالیت‌های عمده بانک‌ها است و بسیاری از فعالیت‌های مستقیم و غیرمستقیم آن&not;هابه توانایی ارائه نقدینگی به مشتریان بستگی دارد. ضمن آن که بانک&not;های تجاری با تغییر ساختار درآمد خود از طریق فعالیت&not;های سنتی به عملیات کارمزدی و اقلام زیرخط ترازنامه روی آورده&not;اند تا بتوانند در بازارهای در حال تغییر امروزی سودآوری خود را حفظ کنند. با این حال این، به&not;کارگیری این اقلام ضمن آثار مطلوبی که ایجاد می&not;کند، بانک&not;ها را در معرض ریسک&not;های متعدد قرار می&not;دهد که در صورت مدیریت نامناسب می&not;تواند منجر به کمبود نقدینگی و زیان&not;های غیرقابل‌انتظار شود. بانک‌ها به‌طور غیرمستقیم و از طریق دارایی‌های مشترک نیز آسیب‌پذیر هستند. موضوعی که سبب می‌شود سیکل‌های قیمتی دارایی‌ها و وثیقه‌های غیر نقد مانند بخش مسکن و مستغلات، ترازنامه کل شبکه بانکی را تحت تأثیر قرار دهد و حلقه‌های بازخوردی بین بهای دارایی و نقش اهرمی بانک‌ها به‌عنوان دیگر بعد ریسک سیستمیک را در نظام مالی ایجاد کند. با این رویکرد مطالعه حاضر اثر خلق نقدینگی را بر ریسک سیستمیک در شبکه بانکی ایران از منظر اندازه، ساختار تأمین مالی و ساختار سرمایه طی دوره زمانی 1401 -1391 مورد بررسی قرار داده است. در مطالعه حاضر جهت رسیدن به اهداف موردنظر، خلق نقدینگی با استفاده از روش سه مرحله‌ای برگر و بومن (2009) اندازه‌گیری و اثر آن بر شاخص‌ ریسک سیستمیک حاصل از روش تحلیل مؤلفه اصلی بیزین (BPCA) بر اساس اندازه، ساختار تأمین مالی و ساختار سرمایه بانک&not;ها در چارچوب 5 مدل پانل بررسی شد؛ برای تعیین تعداد نمونه، از روش حذف سیستماتیک استفاده شد و در مجموع 9 بانک شامل اقتصاد نوین، ملت، کارآفرین‌، تجارت‌، ‌پارسیان‌، صادرات، پست بانک، سینا و پاسارگاد به عنوان نمونه آماری پژوهش انتخاب شدند. بر اساس نتایج، به طور کلی ریسک سیستمیک در شبکه بانکی ایران در طول سال&not;های 1401-1391 افزایش یافته و به طور متوسط بیشترین ریسک سیستمیک به ترتیب مربوط به بانک&not;های ملت، صادرات، تجارت و پست بانک و کمترین میزان ریسک نیز مربوط به بانک&not;های کارآفرین، سینا، اقتصاد نوین و پاسارگاد بوده است. بر اساس نتایج، میزان خلق نقدینگی در بانک&not;های منتخب در سال 1401 نسبت به سال 1391 تقریبا 8 برابر شده است. با این حال در سال 1401 با رویه انقباضی و کنترلی که توسط بانک مرکزی بر روی بانک&not;ها اعمال شده تا حدودی از شدت خلق نقدینگی بانک&not;ها کاسته شده است. طی سال&not;های 1401-1391 خلق نقدینگی بانک&not;های دولتی بیشتر از بانک&not;های خصوصی بوده و بانک&not;های ملت، صادرات، پاسارگاد، تجارت و پارسیان بالاترین میزان خلق نقدینگی را نسبت به سایر بانک&not;ها داشته&not;اند. بر اساس نتایج حاصل از مدل&not;های رگرسیونی پژوهش، خلق نقدینگی تأثیر منفی و معنی‌داری بر ریسک سیستمیک در نظام بانکی کشور دارد و اثرگذاری این متغیر بر ریسک سیستمیک در بانک&not;های دارای اندازه بزرگ&not;تر، بیشتر از بانک‌های کوچک‌تر است. از سوی دیگر اثرگذاری خلق نقدینگی بر ریسک سیستمیک در بانک&not;های دارای نسبت سپرده به دارایی کمتر، بیشتر از بانک‌های با نسبت سپرده به دارایی بالاتر است. در نهایت نیز نتایج نشان داد که، اثرگذاری خلق نقدینگی بر ریسک سیستمیک در بانک&not;های دارای نسبت حقوق صاحبان سهام به دارایی کمتر، بیشتر از بانک‌های با نسبت حقوق صاحبان سهام به دارایی بالاتر است. &nbsp; <div class="eJOY__extension_root_class" id="eJOY__extension_root" style="all: unset;"></div> <br> Creating liquidity is one of the major activities of banks, and many of their direct and indirect activities depend on the ability to provide liquidity to customers. Meanwhile, by changing the structure of their income through traditional activities, commercial banks have turned to fee-based operations and balance sheet items in order to maintain their profitability in today&#39;s changing markets. However, the use of these items, along with the positive effects it creates, exposes banks to numerous risks, which in case of improper management can lead to a lack of liquidity and unexpected losses. Banks are also vulnerable indirectly through shared assets. An issue that causes the price cycles of assets and non-cash collateral such as the housing and real estate sector to affect the balance sheet of the entire banking network and creates feedback loops between the asset price and the leverage role of banks as another dimension of systemic risk in the financial system. With this approach, the present study has investigated the effect of liquidity creation on systemic risk in Iran&#39;s banking network from the perspective of size, financing structure and capital structure during the period of 2012-2022. In this study, in order to achieve the desired goals, the liquidity creation using the three-step method of Berger and Bowman (2009) is measured and its effect on the systemic risk index obtained from the Bayesian Principal Component Analysis (BPCA) method based on size, financing structure and capital structure of banks was examined in the framework of 5 panel models; To determine the number of samples, the systematic elimination method was used, and a total of 9 banks, including New Economy, Mellat, Entrepreneur, Tejarat, Parsian, Saderat, Post Bank, Sina and Pasargad, were selected as the statistical sample of the research. Based on the results, in general, the systemic risk in Iran&#39;s banking network has increased during the years 2012-2022, and on average, the highest systemic risk is related to Mellat, Saderat, Tejarat, and Post Bank respectively, and the lowest amount of risk is also has been related to the banks of Karafarin, Sina, Ekhtesad Novin and Pasargad. Based on the results, the amount of liquidity creation in the selected banks in 2021 compared to 2012 has increased almost 8 times. However, in 1401, with the contraction and control procedure applied by the central bank on the banks, the intensity of the banks&#39; liquidity creation has been reduced to some extent. During 2012-2022, the liquidity creation of state banks was more than that of private banks, and Mellat, Saderat, Pasargad, Tejarat and Parsian banks had the highest amount of liquidity creation compared to other banks. According to the results of the regression models of the research, the creation of liquidity has a negative and significant effect on the systemic risk in the country&#39;s banking system, and the effect of this variable on the systemic risk is greater in larger banks than in smaller banks. On the other hand, the effect of liquidity creation on systemic risk is greater in banks with a lower deposit-to-asset ratio than banks with a higher deposit-to-asset ratio. Finally, the results showed that the effect of liquidity creation on systemic risk in banks with a lower equity-to-asset ratio is greater than banks with a higher equity-to-asset ratio. <div class="eJOY__extension_root_class" id="eJOY__extension_root" style="all: unset;"></div> خلق نقدینگی, ریسک سیستمیک, تحلیل مؤلفه اصلی بیزین (BPCA), ساختار تأمین مالی, ساختار سرمایه. 57 91 http://jmbr.mbri.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-2756-1&slc_lang=fa&sid=1 leyla payman لیلا پیمان Leylapayman84@Gmail.com 100319475328460016157 100319475328460016157 No میرفیض فلاح شمس Mir.fallahshams@Iauctb.ac.ir 100319475328460016158 100319475328460016158 Yes شادی شاهوردیانی Shahverdiani@Yahoo.com 100319475328460016159 100319475328460016159 No مریم خلیلی عراقی M.khaliliaraghi@Gmail.com 100319475328460016160 100319475328460016160 No